آرشيو

شعر

داستان

پژوهش

طنز

مصاحبه

نمايشگاه

 موسيقی

   

زلزله ، شعری از فرح نوتاش ، دی ماه 1382

           درد ما زلزله نیست

زیستن و ماندن

ماندن درد است.

 

عشق من  کودک من

 دستهای کوچک تو

مهرو گرمی ...

 پس ازاین         

از دستان چه کسی خواهد جست ؟

آغوش که

           پناه تو خواهد شد               

                                      درغم...

ودر تب و در بیماری

دانه چین اشکهایت که....

آن عابر بردبار

درکوچه های طویل  و تار هفت در تودرتو

مادر کو؟

آن عابر بردبار

زیر رگبار فقر از همه  سو

مادر کو؟

آن عابر مظلوم

بی رمق بی دارو

مادر کو؟

آن صبور زخمی

پشت دیوار بلند آرزو

مادرکو؟

وقتی که زمین باز شده ... می بلعید

من شنیدم اورا

نام تو

 فریاد کنان                  

         جان می داد             

             ضربان وتپش مضطرب قلبش

تا به ابد              

درقلب زمین خواهد زد

عشق من  کودک من

بوسه برگونه مهتابی تو

پس از این            

               چه کسی خواهد زد

دست مهر که

برسرتو خواهد بود               

بابا کو؟

آن خسته مغلوب عرصه بیکاری... ای فریاد

آن خسته مغلوب دربدر

بیزاری... ای فریاد                                     

آن بغض فرو خورده  زتحقیر

  و زمحو حرمت انسانی                                    

آن کوه تحمل

آن مرد

بابا کو

آه...

حسرت کفش تو

چرخ   لباس و  دفتر                                            

 وغذا                           

همه را باخود برد

من شنیدم اورا

نام تو فریاد کنان

جان می داد.          

                    گر زلزله ای هم              

    درکار نبود                

باورم کن باور

دغدغه لقمه نان

و شکست بلور عزت انسانی                 

        امان نمی داد اورا                

عشق من   کودک من

گوش  بر سینه خاک

نام تورا می شنوم.

بازتابش

به اولین صفحه تاریخ رسید                

مهتاب...

داود...                           رضا...                

     گلچهره...                         

قصه تلخ تو

تکرار مکرر                                    

جانسوز                           

جوهرش فقر سیاه           

برگ برگ  دفترش ...

 روزهای زندگیست                     

سرپناه

اولین مشکل انسان

هم چنان پابرجاست.

 

این زمین می چرخد

با سیلاب با طغیان            

این زمین می چرخد

با لرزش  با ریزش                  

این زمین می چرخد

با جوشش آتش مذاب        

با فوران               

این است زمین

می چرخد و می چرخد

در جمع بزرگ  و بیکران کهکشان

وین هستی                     

 

اما

این مائیم

که در رکود خود ایستاده                

            بی تغییر                                    

این مائیم

که در سکوت خود پوسیده         

           بی تاخیر           

 

درد ما زلزله نیست

زیستن و ماندن

ماندن درد است.

کیست...

که یخ این رکود درهم شکند؟                    

وین غشاء پوسیده

از تن و جان بدرد.                 

< برگشت >

صفحهً اصلی    |    در بارهً کانون    |    اساسنامهً کانون    |    برنامه های کانون    |    آدرسهای مفيد

Links     |     Programme     |     Statut     |     Über uns     |     Home

تماس با کانون :      kanun@andischeh.com